×![]()
Forum wyłączy się za: ...
Ogłoszenie: Cześć i czołem, kluski z rosołem!
⚡ Spotkanie z rannym Toxtricity – historia pewnego trenera
🥉 Konto Pokefana
★ 22
Pewnego wieczoru, gdy niebo zasnute było purpurowymi chmurami, a burza dopiero się zbliżała, wędrowałem ścieżką przez Galar Wild Area. Mgła była gęsta, a ciszę przerywały tylko dalekie grzmoty i śpiew Kricketune’a. 🌧️
Wtedy go zobaczyłem — Toxtricity. Leżał w trawie, wyczerpany, z osmalonymi kolcami i drżącymi rękami. Wyglądał na takiego, który stoczył desperacką walkę o terytorium. Jego iskry słabły, ale w oczach nadal palił się buntowniczy błysk. ⚡
Powoli podszedłem i kucnąłem obok. Nie chciałem go przestraszyć, ale ledwo uniósł głowę. Z sakwy wyjąłem Potion, a potem drugą — silniejszą — miksturę, którą zawsze nosiłem „na wszelki wypadek”. Przez chwilę się wahałem. Czy zaufa mi — człowiekowi?
...
Toxtricity wydobył z siebie ciche „Tox…”, po czym dotknął mojego nadgarstka. To wystarczyło. Spryskałem jego rany, a niewielki błysk pokazał, że mikstura działa. Po chwili kolce znów zaczęły delikatnie świecić — i wtedy usłyszałem, jak z oddali zbliża się inne Toxtricity, tym razem wściekłe i pełne energii...
Spojrzałem na mojego nowego towarzysza. Zrozumieliśmy się bez słów.
„Chcesz to dokończyć razem?” – zapytałem, unosząc Pokéball.
On skinął głową, a z jego ciała wystrzeliły iskry – błyszczał jak świeżo naładowany generator. 💥
To był początek naszej historii.
Jak myślicie — czy ten Toxtricity był dziki, czy może ktoś go wcześniej porzucił? 🤔
Wtedy go zobaczyłem — Toxtricity. Leżał w trawie, wyczerpany, z osmalonymi kolcami i drżącymi rękami. Wyglądał na takiego, który stoczył desperacką walkę o terytorium. Jego iskry słabły, ale w oczach nadal palił się buntowniczy błysk. ⚡
Powoli podszedłem i kucnąłem obok. Nie chciałem go przestraszyć, ale ledwo uniósł głowę. Z sakwy wyjąłem Potion, a potem drugą — silniejszą — miksturę, którą zawsze nosiłem „na wszelki wypadek”. Przez chwilę się wahałem. Czy zaufa mi — człowiekowi?
...
Toxtricity wydobył z siebie ciche „Tox…”, po czym dotknął mojego nadgarstka. To wystarczyło. Spryskałem jego rany, a niewielki błysk pokazał, że mikstura działa. Po chwili kolce znów zaczęły delikatnie świecić — i wtedy usłyszałem, jak z oddali zbliża się inne Toxtricity, tym razem wściekłe i pełne energii...
Spojrzałem na mojego nowego towarzysza. Zrozumieliśmy się bez słów.
„Chcesz to dokończyć razem?” – zapytałem, unosząc Pokéball.
On skinął głową, a z jego ciała wystrzeliły iskry – błyszczał jak świeżo naładowany generator. 💥
To był początek naszej historii.
Jak myślicie — czy ten Toxtricity był dziki, czy może ktoś go wcześniej porzucił? 🤔
Odpowiedzi (2)
🥉 Konto Pokefana
★ 22
rozdział 2
Zanim zdążyłem dobrze stanąć na nogach, z mgły wysunęła się druga sylwetka. Toxtricity Low Key Form – o ciemniejszych kolorach, z gniewem w oczach i elektrycznymi iskrami tańczącymi wokół dłoni. Atmosfera zgęstniała, powietrze pachniało ozonem. 🌩️
Mój Toxtricity, wciąż wyczerpany, instynktownie przyjął pozycję bojową. Mimo ran, iskry znów zatańczyły po jego grzbiecie — energia buntownika, który nie potrafi się poddać.
...
– Dobrze, stary. Razem. – powiedziałem cicho, wyciągając rękę jak dla przyjaciela, nie jak dla podwładnego.
Wild Toxtricity ryknął i ruszył do przodu. Zagrał swoje solowe intro — dźwięki jego ciała przypominały riff gitarowy pełen furii. Cała okolica zadrżała, jakby sama ziemia odpowiadała na jego wyzwanie.
– Overdrive! – krzyknąłem.
Błysk. Huk. Powietrze eksplodowało energią dźwięku. Mój Toxtricity odpowiedział własnym rytmem — mocniejszym, ale nie agresywnym. To była melodia odwagi, nie gniewu.
Fale elektryczne zderzyły się w powietrzu. Ogień, dym, iskry. Przez chwilę nie widziałem nic poza błyskami kolorów – fiolet, żółć, błękit. Jak koncert dwóch serc grających różne nuty, ale ten sam refren. 🎶
Gdy kurz opadł, dziki Toxtricity leżał osłabiony, lecz spokojny. Spojrzał na nas jednym, błyszczącym okiem. Nie było w nim wściekłości — tylko uznanie.
Mój Pokémon zniżył głowę, jakby oddawał hołd.
Wtedy, niesiony emocją chwili, wyjąłem Pokéball. Klik.
Czerwone światło błysnęło krótko. Potem — cisza.
Złapany.
I tak, wśród grzmotów i ostatnich kropli deszczu, narodziła się nasza drużyna. ⚡
Myślicie, że te dwa Toxtricity będą potrafiły współistnieć w jednym zespole? Czy ich rywalizacja jeszcze się tli? 🔥
Zanim zdążyłem dobrze stanąć na nogach, z mgły wysunęła się druga sylwetka. Toxtricity Low Key Form – o ciemniejszych kolorach, z gniewem w oczach i elektrycznymi iskrami tańczącymi wokół dłoni. Atmosfera zgęstniała, powietrze pachniało ozonem. 🌩️
Mój Toxtricity, wciąż wyczerpany, instynktownie przyjął pozycję bojową. Mimo ran, iskry znów zatańczyły po jego grzbiecie — energia buntownika, który nie potrafi się poddać.
...
– Dobrze, stary. Razem. – powiedziałem cicho, wyciągając rękę jak dla przyjaciela, nie jak dla podwładnego.
Wild Toxtricity ryknął i ruszył do przodu. Zagrał swoje solowe intro — dźwięki jego ciała przypominały riff gitarowy pełen furii. Cała okolica zadrżała, jakby sama ziemia odpowiadała na jego wyzwanie.
– Overdrive! – krzyknąłem.
Błysk. Huk. Powietrze eksplodowało energią dźwięku. Mój Toxtricity odpowiedział własnym rytmem — mocniejszym, ale nie agresywnym. To była melodia odwagi, nie gniewu.
Fale elektryczne zderzyły się w powietrzu. Ogień, dym, iskry. Przez chwilę nie widziałem nic poza błyskami kolorów – fiolet, żółć, błękit. Jak koncert dwóch serc grających różne nuty, ale ten sam refren. 🎶
Gdy kurz opadł, dziki Toxtricity leżał osłabiony, lecz spokojny. Spojrzał na nas jednym, błyszczącym okiem. Nie było w nim wściekłości — tylko uznanie.
Mój Pokémon zniżył głowę, jakby oddawał hołd.
Wtedy, niesiony emocją chwili, wyjąłem Pokéball. Klik.
Czerwone światło błysnęło krótko. Potem — cisza.
Złapany.
I tak, wśród grzmotów i ostatnich kropli deszczu, narodziła się nasza drużyna. ⚡
Myślicie, że te dwa Toxtricity będą potrafiły współistnieć w jednym zespole? Czy ich rywalizacja jeszcze się tli? 🔥
Super, chcę poczytać więcej o najlepszym Pokemonie na świecie!
